การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ หรือ Theory-Research-Practice Cycle ซึ่งดัดแปลงมาจากแนวคิดของ Swanson วงจรนี้อธิบายว่า ทฤษฎี การวิจัย และการปฏิบัติ ไม่ได้ทำงานแยกขาดจากกัน แต่พึ่งพาอาศัยกันอย่างเป็นระบบผ่าน 3 เสาหลัก ดังนี้
การวิจัย-วงจรรองรับการกลั่นกรองแนวคิด (Research)

เริ่มต้นที่เสาแรก “การวิจัย” การวิจัยทำหน้าที่เป็นตัวกลั่นกรองแนวคิด (Filtering Concepts) จากทฤษฎีที่มีอยู่เดิม นำมาทดสอบและค้นหาความจริง เพื่อสร้างเป็นความรู้ใหม่
ผลลัพธ์จากการวิจัยจะช่วยต่อยอดแนวคิดใหม่ให้กับทฤษฎี และส่งต่อแนวคิดที่ผ่านการพิสูจน์แล้วไปสู่การพัฒนาจริง ในขณะเดียวกัน ปัญหาใหม่ๆ ที่เกิดจากการพัฒนาก็จะถูกส่งกลับมาเป็นโจทย์วิจัยรอบใหม่ เกิดเป็นวงจรการปรับปรุงทฤษฎีที่ไม่หยุดนิ่ง

การปฏิบัติ-วงจรรองรับการทดสอบและปรับปรุง (Practice)
ต่อมาคือเสาที่สอง “การปฏิบัติ”  เมื่อเราได้แนวคิดผ่านการวิจัยมาแล้ว หน้าที่ของการปฏิบัติคือ การทดสอบจริงและการปรับปรุง (Testing & Refinement)
ในขั้นตอนนี้ เราจะนำทฤษฎีลงสู่หน้างานจริง ทดลอง ปรับใช้ และแก้ไขข้อผิดพลาดอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม การปฏิบัติจริงมักจะพบข้อจำกัดหรือปัญหาใหม่ๆ เสมอ ซึ่งปัญหาหน้างานเหล่านี้ที่จะกลายมาเป็น โจทย์วิจัยใหม่ เพื่อส่งกลับไปให้ฝั่งการวิจัยช่วยหาคำตอบ

การพัฒนา-วงจรรองรับการเปลี่ยนแปลงและผลลัพธ์ (Development)
เสาสำคัญสุดท้ายคือ “การพัฒนา” ซึ่งเป็นเป้าหมายปลายทางของการนำวงจรทั้งหมดไปใช้จริง การพัฒนาจะก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม ทั้งในด้านทักษะ ความสามารถใหม่ๆ ของบุคลากร และประสิทธิภาพขององค์กร
เมื่อคนและองค์กรได้รับการพัฒนา ก็จะเกิดความท้าทายหรือโจทย์ใหม่ๆ ตามมา นำไปสู่การหมุนเวียนของทฤษฎีและการวิจัยในรอบถัดไป ทำให้เกิดการเติบโตและพัฒนาอย่างยั่งยืน

 การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ (HRD) ที่ประสบความสำเร็จ ต้องไม่แยก “ทฤษฎี” ออกจาก “การปฏิบัติ” โดยใช้ “การวิจัย” เป็นตัวเชื่อมโยง เมื่อทั้ง 3 ส่วนหมุนเวียนทำงานร่วมกัน จะเกิดการทดสอบ ปรับปรุง และสร้างนวัตกรรมใหม่ในการพัฒนาคนได้อย่างไม่สิ้นสุด